ای محفل دیرینه  

وای ای دل غم دیده 

                   برخیز و بهارم بین  

                   بر خیز و نشاطم بین  

                   بر خیز که شیدایم  

                   برخیز که رسوایم 

هان ای دل فرسوده 

                  بازا که گلم بشکفت 

                  بازا که بهار آمد 

برخیز؛  

به سر آمد سرمای زمستانه 

                  جو ها روان گشتند 

                  گل ها جوان گشتند 

برخیز خزان رفته  

آهو دوان گشته 

بر خیز و ببین اینها 

شاید که غمت رفته. 

برخیز و ندایی ده 

برخیز و نوایی ده  

             بر خیز و ببین دنیا ، به یک باره جوان گشته 

                 بر خیز و دعایی کن  

                 بر خیز و صناعی کن  

           تا سر نرود این بزم ،  بی جام می و باده 

سیاووش

دو سالی می شد یادم رفته بود که عجب چیزیه این زندگی. 

اگه بهش سلام کنی واست هورا می کشه  

                      اگه بهش توجه کنی ول کنت نیست  

                                        اگه بهش حال بدی کیفورت می کنه اساسی  

اما وای اگه زیاد تحویلش نگیری٬ جوری کله پات می کنه که دهنت باز بمونه. 

اینا رو جهت یاد آوری نوشتم تا یه وقت خدایی نکرده دوباره یادم نره . چون سری قبلی که کله پا شدم٬ دهنم یه سالی باز بود. 

سیاووش

حاضرم شرت ببندم از اولین کسانی هستم که یک روزگی خودشون رو به خاطر دارند . و شاید اولین کسی باشم که تونسته توی یک روزگی خودش٬ وبلاگ نویس بشه . 

امروز خیلی فکر ها کردم و خیلی تصمیم ها گرفتم . از همه مهمتر  ٬ تصمیم گرفتم سعی کنم دیگه اشتباهات  دنیای قبلیم رو تجربه( تکرار) نکم. البته گفتم که سعی می کنم . 

و از همه ی این حرفا مهمتر مهمتر اینکه  میخوام با تمام وجود سعی کنم و آستینم و بالا بزنم و با بیل کلنگ بیفتم به جون دژ*  کلپ و کلوپ* شده ی خر خونیام و پروژه ی دوباره می سازمت وطن رو روش اجرا کنم . 

البته نا گفته نمونه  که با کمک رفقای معمار تونستیم به اتفاق هم خشت اول رو با هزار دوز و کلک و حقه بازی صاف صاف بنهیم ٬ تا یه وقت خدایی نکرده کجکی به ثریا نرسیم. 

* کلپ کلوپ : داغون . خرد و خاک شیر

در دنیا هیچ چیز برایم شیرین تر و گوارا تر از در تنهایی نوشتن و از تنهایی شنیدن نیست .  

اما ... اما میدانم که در این دنیای تنهایی تنها چیزی که وجود دارد تنهایی است  . 

روزگاری شیرین ترین رویای شیرینم سحر بود و بعد از طلوع آفتاب و تولد دنیای خالی از سحرم یاد او آرام جان افسرده ام شد . 

و اما امروز .... 

و اما امروز تصمیم گرفته ام دوباره چشم بر دنیا گشایم و زندگی ام را از نو آغاز کنم. 

سحرم ٬ عزیزم ؛ تو را دوست داشتم و دارم اما از امروز به بعد تو را همچون خاطره زیبایی در گنجینه ی خاطراتم دوست دارم . و نه بیش! 

پس خدا حافظ  تنهایی ٬ خدا حافظ نوشته های تنهایی و بدرود ای زبیا ترین خاطره ی خاطرم  

و درود بر تو ای زندگی............................. 

سیاووش  

چشم گشودم سحری در دنیا .  

کاش بیادم می بود آنگاه٬ که به خاطر بسپارم رویا  

رویای سحر بی سحری چون اینگاه 

سیاووش

با خویشتن خویش ببستم عهدی 

            کز یاد برم هر آنکه از دیده برفت 

                             غافل از سحر تو ای ساحره ی شیدایم  

                             آمدم یاد کنم اسرارت 

                                                               آمدم یاد کنم سحر سحر زیبایم

سیاووش 

و بعد از مدت ها دوباره سلام.  

دوباره سلام چون بعد از مدت ها دوباره احساس کردم خرابکاری کردم.

و دوباره باز بر سر دو راهی . 

دوراهی صحیح و غلط . دوراهی خوب و خوب تر . 

امروز بعد از مدت ها دوباره از خودم نا امید شدم .امروز بعد از مدت ها دوباره به کاری که انجام دادم به خوبی فکر نکرده بودم . امروز بعد از مدت ها دوباره احساس کردم شاید دوباره عجولانه کار کردم .  و امروز بعد از مدت ها از دست خودم ناراحت شدم. 

و امروز ۱۹/۱/۱۳۸۸ دوباره آرزو کردم ای کاش امروز هیچ کاری نمی کردم.

بود من نابود شد ای جان من

ساعتی بنشین و بشنو نای من

نای من از ساقی این روزگار

نای من از جور تو ای کردگار

                                           آفریدی عشق و من شیدا شدم

                                           آفریدی عشق و من رسوا شدم

                                           گفتم ای نیکی دهش ای کردگار

                                           اندکی دنیای عشقم عرضه دار

                                                                                      عرضه کردی مهر آن نیکو بیان

                                                                                      عرضه کردی لعل آن شیرین بیان

                                                                                      من در آن دنیای عشقت ای خدا

                                                                                      شاد و شیدا بودم و مست و رها

                                          زندگانی را بر همین منوال بود

                                          تا به اندک این زمان را شاد بود

یار رفت و به بالا پر کشید

یار رفت و  عشق را از هم درید

ناگهان تنها و بیچاره شدم

ناگهان رسوا و آواره شدم

                                           روی شستم از سرای کردگار

                                          ره برفتم سوی اختیار و اختیار

                                                                                      دور شد روحم ز دنیای برین

                                                                                       دور شد راهم به فردای بهین

                                                                                       ای خدا کردی نگه در حال من

                                                                                       ای خدا دیدی تو این احوال من

                                       ایزدم گفتا که بی ره رفته ای

                        ره تو را خوانده که بی ره رفته ای

         سوی عشق آی که خود گم کرده ای

 سوی خویش آی که من را بنده ای

سیاووش

تو ای آرام جان من 

       بیا و جان من بستان

                  که اینجا بی تو ، آرامم

                               سیه روز و پریشانم

             بیا یارم که بی یارم

                       بیا و سوز دل بستان

                                    بیا و آتشم بنشان

سیاووش

رفتی سفر تو بی خبر تا از تو من آگه شدم ،  

     روحت ز اینجا رفته بود  

        اما نمی دانم کجا ،  

           اما نمی دانم چرا 

             رفتی و من تنها شدم ، 

                 آواره ی شب ها شدم  

                     در آرزوی روی تو  

                        من تا سحر گریان شدم 

                            در آرزوی دیدنت شب تا سحر زاری کنان ، 

                                 چشمم چو دریا بود و بس  

                                     خسته بودم ،از من شدن  

                                         گریان شدم، از ما که رفت  

                                              حیران و سرگردان شدم  

                                                          تنها و بی سامان شدم 

 اما دوباره آمدی !  

           ترسان شدم از روی تو 

                 وای این چه آمد بر سرم 

                       حیران بدم مجنون شدم 

                               آواره تر از آن شدم   

  کوه و در و دشت و دیار دیگر برایم هیچ شد 

 در نزد این آشفته حال معنای هیچ هم ،هیچ شد .  

سیاووش

جای خالیت را بیشتر حس میکنم بعد از اولین باران .

دوست داشتیم با هم بودن را ، دوست داشتیم با هم بودن را زیر اولین باران . یادت هست؟!

می رفتیم و می رفتیم خیس خیس ، تا هر کجا که پاهایمان میرفت .

یادش بخیر آنسال زیر اولین باران ، یادت هست ؟! باران سرد و ماسه های خیس ساحل . صدای موج و باران و دیگر هیچ. و دیگر هیچ جز صدای گرفته ی تو، جز آن صدای لرزان و چشمانی غمگین که میگفتی ، که می گفتی آوی آشنایت را اما این بار...

سیاووش

این شعر نیست .

عشق من را چون کبوتر رام کرد

                       عشق درونم را ز من هشیار کرد

                                  عشق من را از خودم بالا کشید

            عشق من را تا به بیداری کشید

آتش نفسم فزون آمد برون                           عشق آب آمد و نفسم شد درون

                                                    عشق من را ما نمود و ما شدم

                            ما شدن در عشق را بینا شدم

من خدایی را ، ندیدم قبل  از عشق

       آمد عشق و من خدا بینا شدم                  

عشق یاد دادم که پاکی در خداست 

هرچه بینی ، بینشت هم از خداست

                                     ما خدا دیدیم و اما او ندید

      عشق را در یک نفس از هم درید   

                                                                                         این یکی را در همین پستی کشاند

                                                                                                   آن یکی را تا خدا بالا کشاند  

آن که در این وادی بماند آن این منم

آنکه دل تنگ آمده  آن این منم  

 سیاووش

تا به حال آرزو می کردم حتی یک لحظه ببینمش یک لحظه وجود نازنیش رو حس کنم . فقط یک بار یک بار اونو تو رویا نبینم . دوباره رویا نباشه که با بیدار شدن نابود بشه. دلم می خواست دلم می خواست دوباره لمسش کنم دوباره لبخند قشنگش رو ببینم .دلم می خواست اما ....

اما و اما و اما حالا که حسش میکنم . حالا که تو بیداری می بینمش دیگه بهم لبخند نمیزنه . دیگه آرومم نمیکنه . دیگه نمی تونم باهاش حرف بزنم . دیگه کلامی باهام حرف نمیزنه . دیگه صداشو نمی شنوم.دیگه صداشو نمیشنوم. حالا حتی دیگه به خوابم هم نمیاد .

خدایا اونو به خوابم برگردون من اونو همون طور که داشتم ازت می خوام . خدایا این اونی نیست که ازم گرفتیش . خدایا مگه چیکار کرده .مگه من چیکار کردم . خدایا نمیتونم عذابش و تحمل کنم .اگه من گناهی کردم دیگه اونو بهم نشون نده . دیگه نمی خوام غمگین ببینمش . خدایا هر چی دارم ازم بگیر فقط اونو شاد و خندون بهم برگردون . نه اصلا برش نگردووون اگه باعث عذابش میشم .  خدایا خدایا چرا صدامو نمیشنوی . چرا جوابم و نمیدی . همه چیزم و ازم بگیر اما  کاری کن اونو ایجوری نبینم .

خدایا این دومین باره که به در خونت اومدم . مثل بار اول منو از خودت و دنیات نا امید نکن . من نه حکمتت رو درک می کنم و نه میدونم که چی هست  . اما اینو می دونم که دوست دارم بعضی وقتها خدای من نباشی دوست دارم دوست من باشی .

سیاووش

ای کاش هیچ وقت صبح نمی شد . ای کاش هیچ وقت خورشید طلوع نمی کرد. ای کاش همیشه سحر بود. نسیم سرد و نمور سحر از گرمای خورشید و روشنایی روز برایم گرم تر و نورانی است . سحر را دوست دارم چون مهربان و مرموز است . چون ساکت و بی ریاست . چون یگانه محرم رازهایم است و یا شاید بود. آری بود دیگر نیست.

اما افسوس که دیگر شب هایم بی سحر صبح می شود . حس غریبیست . یک جای خالی !

چاره ای جز تحمل نیست . چرا هست هست ! حتما هست .

چه کسی میداند شاید سحری در راه است . سحری دیگر .

چه کسی می داند جز خود او که کجا و کی و از بهر چه می آید .

ای خدا خفته نباشم برود . ای کاش بیدار و بهوش از بر او رد نشوم .

سیاووش

واسه همه پیش میاد که از یه چیزایی بترسن

خوب مسلما واسه منم پیش میاد . اما مال من یه کم داره غیر عادی میشه . اصولا کمتر پیش میاد که از چیزی بترسم . نه اینکه خیلی شجاعم احتمالا بیشتر کله شقم .اما واقعا دارم می گم تووو یه هفته ی اخیر معنی واقعی ترس رو چشیدم . در واقع تا حد مرگ ترسیدم . از شما چه پنهون تا پای مرگ هم رفتم .

(زیادخوشحال نشید هنوز مجبورید منو تحمل کنید ) .

اما از این چرت و پرتا بگذریم واسم این یه جور ترس تازگی داشت . ترس از کسی که دوستش داشتم و دارم اما نمی دونم میتونم در آینده هم همون طور دوستش  داشته باشم یا نه . شاید ترس من بی دلیل باشه شایدم نه . الان اصلا نمیدونم دارم چی مینویسم یا حتی نمی دونم چه جوری می نویسم ولی ۱ چیز رو خوب می دونم و اون اینه که اولین باره دلم می خواد از بهترین ترسم بنویسم .